Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

Δεν ανοίγουμε στους ξένους


Από νωρίς νωρίς η σκουπιδιάρα
περνάει από τα σπίτια μας μπροστά,
περιμαζεύει κόπρανα κι οστά
κάλυκες, κουκούτσια και τσιγάρα·
την ανθρωπιά μας -περιττή- και μια κιθάρα.

Από νωρίς νωρίς ο ταχυδρόμος
χτυπά την πόρτα κι όπως μας ξυπνήσει
-ισό λεπτό!" Στεκόμαστε στη βρύση.
ι νέα φέρνει άραγε ο έξω κόσμος;"
Απογοήτευση σκέτη ο ταχυδρόμος.

Από νωρίς νωρίς και το πουλάκι,
επάνω στην κεραία τιτιβίζει.
Ίσως καλύτερα από μένα με γνωρίζει:
Τι μου αρέσει, αν κοιμάμαι το βραδάκι.
α που το ξέρεις; -Το 'πε ένα πουλάκι.

Από νωρίς νωρίς, σαν δηλητήριο
μα ευτυχώς που δεν πεθάναμε ακόμη.
Μα ούτε και ζούμε. Για όλα έχουμε γνώμη.
Ούτε διάθεση, ούτε γνώση, ούτε εισιτήριο.
Και δεν πεθάναμε ακόμη. Τι μυστήριο.

Από νωρίς νωρίς με την αυγούλα
και μιαν εξάρτηση και σα το σαλιγκάρι,
της απραγίας τρυγάμε το χορτάρι.
Ως αναμάρτητοι, με πέτρες στη σακούλα,
καλού κακού και μια κουκούλα.

Κι όμως, από νωρίς η ελευθερία
ήρθε με νερό στους διψασμένους,
καθώς κοιτούν απ' το ματάκι. Τους καημένους..
νοίξτε, εγώ είμαι, η ελευθερία!
υγγνώμη, δεν ανοίγουμε στους ξένους.